هرگز ریسمان امید را رها مکن .
وقتی احساس می کنی که دیگر تحمل نداری ؛
جادوی امید است که به تو نیرو می دهد تا راه را ادامه دهی .
اعتماد به نفس را هرگز از دست مده ،
تا آن زمان که باور داری توانایی ؛
دلیلی هم داری تا بکوشی.
هرگز مهار شادزیستن را به دست دیگری مده ،
بر آن چنگ بزن ،
آنگاه همواره در اختیارت خواهد بود .
این ثروت مادی نیست که پیروزی یا شکست را رقم می زند .
پیروزی و شکست در چگونگی احساس ما نهفته است .
احساس ماست که ژرفای حیات مان را نشان می دهد .
روا مدار که لحظه های ناخوش آیند بر تو چیره گردند.
صبور باش و ببین که آن ها درگذرند .
در یاری جستن از دیگران تردید مکن .
امروز یا فردا ، همه بدان نیازمندیم

تا کی جفا کشم ؟ حتی ز سایه ها، این سایه های درد

این دردها که در جانم نشسته اند .

 حتی هوا و خاک ،باران و باد و رود هر جا رسیده اند

 روح و تن مرا آزرده کرده اند .

 در انتظارتم پاییز هم گذشت ؛ برگرد با بهار

چشمم به راه توست .

ای غربت خیال ؛ جانم به لب رسید

پس کی تو می رسی ؟

ای نرگس خموش ؛ آرام گیر که تو  ؛ حتی پس مرگت

هرگز نیارمی ... .